De Wild Woman belichamen.

Mensen vragen me soms naar mijn Instagram naam.

Wild Woman Nikita. Ze willen weten wat het betekent. Of het een merk is. Een concept. Iets wat ik heb bedacht of gestudeerd en daarna ben geworden.

Niets van dat alles.

Het is gewoon wat ik altijd al ben geweest.

· · ·

Ik groeide op in Abcoude. Een rustig Nederlands dorp. Niet bepaald wild. Maar zelfs daar vond ik altijd de stukjes natuur die nog rauw voelden. Ik was het kind dat een zwaan en haar kleintjes eten gaf, kleine kikkers meenam en ze zag groeien, dat zó diep kon verdwijnen in haar eigen fantasiewereld dat ze vergat waar iedereen was gebleven.

Een paar keer per jaar reden we naar Toscane om mijn grootouders te bezoeken. Ik hield van de verbinding met mijn familie daar en van de lange maaltijden samen. Maar meestal liep ik meteen de tuin in om hagedissen te zoeken tussen de fruitbomen. Ooit vond ik een slang. Ik was helemaal enthousiast, maar helaas geloofde niemand me.

En dan de zomers in Ligurië. Een camping waar mijn familie ieder jaar terugkwam. De zee. De boot. Zwemmen. De geur van het land. Ik heb me altijd het meest levend gevoeld in Italië. Mijn moeder komt uit Genova. Dat land zit in mijn bloed.

· · ·

Toen ik negentien was ging ik terug naar diezelfde camping in Ligurië, maar dit keer om er te werken. Die zomer leerde ik echt Italiaans spreken. In mijn vrije tijd fietste ik met een mountainbike de heuvels in, had lange lunches aan zee. En ik ontmoette een meisje uit Hongarije.

We hadden meteen een klik en werden vriendinnen. Toen de zomer eindigde stapte ik in het vliegtuig om haar op te zoeken in Boedapest.

Daar werd iets in mij wakker.

De vrijheid van bewegen richting het onbekende. Van ergens aankomen zonder script. Zonder plan. Ik voelde het in mijn hele lichaam: dit wil ik. Hiervoor ben ik gemaakt.

Daarna ben ik eigenlijk nooit meer gestopt.

Het jaar erna, op mijn twintigste, vloog ik naar Indonesië. Java. Bali. Lombok. De Gili-eilanden. Op Bali huurde ik een motor en reed ik helemaal alleen over het eiland — alleen ik en mijn backpack, dwars door rijstvelden, bergdorpen en kustlijnen, op plekken waar de meeste toeristen nooit komen.

Geen plan. Geen gids. Alleen instinct en de open weg.

Ik kwam soms ook echt in moeilijke situaties terecht. Google Maps stuurde me bijvoorbeeld wegen op die nauwelijks nog wegen waren, maar toch ging ik ervoor. Voor een twintigjarige vrouw alleen voelde dat als alles. En tegelijkertijd volkomen vanzelfsprekend.

· · ·

Daarna Thailand. Een klein eiland. Een maand lang op blote voeten. Geen schoenen, geen planning, geen performance.

Ik zwom 's nachts naakt in zee tussen oplichtend plankton. Het water lichtte letterlijk op om me heen. Nog steeds een van de meest magische ervaringen van mijn leven.

Ik werd wakker zonder te weten wat de dag zou brengen. Ik at simpel. Leefde langzaam. Maakte dingen met mijn handen.

Iemand zag de Wild Woman in mij en maakte een speer van bamboe waarmee we vissen vingen. Een ander gaf me een symbool uit Myanmar dat ik tot op de dag van vandaag in mijn portemonnee draag.

Het klinkt misschien klein. Maar het voelde als alles. Alsof ik heel even leefde in een werkelijkheid die dichter bij instinct stond. Dichter bij de aarde. Dichter bij hoe mensen eigenlijk bedoeld zijn om te leven.

Ik voelde me volledig vrij in mijn lichaam die maand. Het zout bleef de hele dag op mijn huid zitten. Ik waste het niet af.

· · ·

Daarna Maleisië. Mijn visum in Thailand verliep en ik wist nog steeds niet waar ik heen wilde. Ik stapte in een bus en begon vervolgens gewoon te lopen — zonder bestemming, zonder plan, vertrouwend dat er wel iets zou verschijnen.

En dat gebeurde ook.

Ik belandde op een biologische eendenboerderij terwijl ik lachend een babygeit in mijn armen hield.

Dat is hoe overgave eruitziet. En het is bijna nooit zo eng als het hoofd zegt dat het zal zijn.

· · ·

Er bestaat een concept dat het Wild Woman archetype heet. Vanuit de dieptepsychologie. Clarissa Pinkola Estés schreef erover in Women Who Run With the Wolves.

Het idee is eigenlijk heel simpel: in ieder mens leeft een ongetemd deel. Instinctief. Diep wetend. Niet chaotisch. Niet roekeloos. Maar het deel dat weet voordat het hoofd het weet. Het deel dat verbonden is met de aarde. Het deel dat nooit volledig gedomesticeerd kan worden — en daar ook nooit voor bedoeld was.

Bij de meeste mensen raakt dat deel onderdrukt. Door school. Verwachtingen. De constante druk om aangepast, productief en beheersbaar te zijn.

Maar het verdwijnt niet.

Het gaat ondergronds en wacht tot je klaar bent om jezelf weer te ontmoeten.

· · ·

Ik ben niet altijd wild op de voor de hand liggende manier. Ik houd van comfort. Van een warm huis. Een rustige ochtend. Koffie op het terras terwijl ik uitkijk over zee. Ik houd van stabiliteit. Ik heb het zelfs nodig.

Maar er is een verschil tussen kiezen voor rust en jezelf klein houden.

Het wilde deel in mij is niet het deel dat wegvlucht van het leven. Het is het deel dat er juist naartoe rent — op blote voeten, met open ogen, vertrouwend dat haar voeten de weg wel kennen.

Daarom verliet ik Nederland.
Daarom reed ik alleen door Bali.
Daarom bleef ik een jaar in Egypte.
Daarom volgde ik mijn intuïtie naar een huis in Salento dat ik nog nooit in het echt had gezien.
En daarom zit ik hier nu, terwijl ik dit schrijf bij zonsopkomst, met de ruwe Salento rotsen voor mijn deur en het geluid van de zee op de achtergrond.

· · ·

Ik denk dat veel mensen dit voelen.

Een verlangen dat ze niet kunnen uitleggen. Een rusteloosheid die niet verdwijnt, hoeveel ze ook organiseren, optimaliseren of verbeteren.

Een deel van hen dat 's nachts naakt in zee wil zwemmen. Zonder plan wil wandelen. Het zout de hele dag op de huid wil voelen zonder het af te wassen.

Dat deel is geen probleem.

Dat deel is het meest levende deel van jou.

· · ·

Dit is ook een van de dingen waarvoor ik ruimte houd binnen Il Sentiero. Niet alleen heling. Niet alleen innerlijk werk. Maar het herinneren. Hoe het voelt om weer in je lichaam te zijn. In de natuur. Levend. Zonder haast. Dicht bij iets echts.

Als iets in jou zichzelf herkende in deze woorden, dan is dat geen toeval.

Dat is dat deel in jou dat even hallo zegt.

— Nikita