Ik ben sociotherapeut. Ik begeleid mensen al jaren, één op één en in groepen. En ik lach veel tijdens mijn sessies. Ik betrap mezelf er steeds op. Waarom zouden we niet lachen om onze eigen stomme patronen? Wat kunnen wij mensen toch ingewikkeld zijn. Laten we om onszelf lachen, en tegelijk ruimte maken voor de tranen.
Ik ken beide kanten omdat ik ze allebei geleefd heb. Ik heb de wereld rondgereisd. Ik heb liefdesverdriet gekend. Ik heb een depressie gehad. Ik heb genoeg moeilijke jaren achter de rug. Ik ben nu dertig en ik heb een leven gebouwd dat ik zelf bijna niet kan geloven.
Ik woon hier. Mijn vader komt uit Amsterdam, mijn moeder uit Genova, en mijn wortels vond ik in Salento. Dit is geen toeristisch uitje. Ik loop een stuk van jouw pad met je mee, en laat je ondertussen dit prachtige land zien.
En voor wie die taal kent: ik ben een generator. Als er licht in mij aangaat, gaat het bij de mensen om me heen ook aan.