Het pad
Hoe ik hier gekomen ben.
Een jeugd van alles voelen.
Van jongs af aan kon ik voelen wat er onder de oppervlakte van mensen leefde. Niet alleen hun woorden — maar hun emoties, hun spanningen, hun onuitgesproken verhalen. Ik voelde de wreedheid van de wereld diep. Ik paste niet echt ergens in. Ik verloor mijn geloof voor een lange tijd. En ik droeg veel pijn, grotendeels alleen.
Ik werd altijd gepest. Ik zocht liefde op alle verkeerde plekken. Ik had relaties die me pijn deden — mentaal, emotioneel, fysiek. Alles samen creëerde een diepe verlatingstwond. Eén die ik nog steeds met me draag — maar op een heel andere manier. Omdat ik besloot er verantwoordelijkheid voor te nemen.
Sociaal Werk. Breda. Het begin.
De zomer daarvoor, in 2015, nam ik een tussenjaar en ging werken op een camping in Ligurië — het land van mijn moeder. De plek waar we als kinderen zomers doorbrachten, waar ik elk pad en elke hoek kende. Ik werkte er zwart, leerde voor het eerst echt goed Italiaans spreken, verkende de bergen op een mountainbike in mijn vrije tijd en lunchte ik lang aan de zee. Ik heb me altijd diep verbonden gevoeld met mijn Italiaanse roots. Die zomer verdiepte dat alleen maar.
In juni 2016, op mijn twintigste, maakte ik mijn eerste backpackreis — Indonesië. Java, Bali, Lombok, de Gili-eilanden. Ik huurde een week lang een motor op Bali en reed het hele eiland door, alleen, en kwam op plekken die de meeste mensen nooit bereiken. Er was altijd al iets in mij dat zo was — als klein meisje klimmen in bomen, verbinding maken met dieren, blootsvoets rondlopen. Wild, in de echte zin van het woord.
Die september begon ik met Sociaal Werk in Breda — psychologie, psychiatrie, sociologie, motiverende benaderingen. De studie was nooit makkelijk voor mij. Toetsen triggerden een enorme faalangst. Ik bevroor. Ik worstelde.
In mijn eerste jaar waren de patronen die ik in studieboeken las een spiegel recht terug naar mezelf. Ik viel in een hele diepe depressie. De donkerste periode van mijn leven. Dat was toen ik echt de therapie inging — en waar ik voor het eerst leerde verantwoordelijkheid voor mezelf te nemen. Het duurde anderhalf jaar langer dan gepland om af te studeren. Maar ik studeerde af.
Psychiatrie. Reizen. Openbloeien.
Na mijn afstuderen werkte ik in de psychiatrie — in verschillende groepen, met verschillende mensen. Ik koos ervoor me niet te binden aan één contract. Ik wilde diversiteit. Ik wilde blijven bewegen. En tussen het werk door reisde ik. Ik ontdekte. Ik begon in contact te komen met mijn spirituele kant — wat me opende voor de herinnering aan alles wat ik al wist.
Ik ging naar Azië met de intentie om eindelijk veilig te voelen in de wereld en in mezelf. Ik denk dat ik dat aardig goed heb gedaan. Er verschoof iets in mij — langzaam, diep, echt.
Egypte. De woestijn. Een jaar met mijn voeten in het zand.
Op mijn 28e volgde ik mijn Hart naar Egypte. Ik arriveerde als vrijwilliger op een biologische boerderij — ik zou een week blijven. Ik bleef een jaar.
Ik leefde met mijn voeten in het zand, in de woestijn, en leerde het boerderijleven kennen in een van de oudste landen op aarde. Het was bijzonder op manieren die ik nog steeds niet volledig onder woorden kan brengen. Maar ik miste het water diep. De bergen. De zee. Iets in mij wist dat dit niet mijn eindbestemming was — het was een ander deel van het pad.
Vanuit Egypte bracht het pad me hier. Naar Salento. Naar de zee die ik had gemist. Naar dit land dat als thuis voelde op het moment dat ik aankwam.
Salento. Il Sentiero. Aankomst.
In oktober 2025 verhuisde ik naar Salento. Ik huurde een huis recht aan zee. De lokale bevolking was nieuwsgierig — waarom zou een buitenlandse vrouw hier alleen naartoe komen, zonder iemand te kennen? Mijn enige antwoord was intuïtie. Ik zag de ruimte en voelde dat ik moest gaan. Ik twijfelde niet. Ik ging gewoon.
En toen kwam het moment dat alles veranderde. Ik was aan het wandelen met iemand toen hij zei: "Questo sentiero è bellissimo." Dit pad is prachtig. Ik had altijd gedacht dat sentiero gevoel betekende — sentimento. Maar het betekent pad. Het pad. En plotseling klikte alles. Il Sentiero werd de naam van alles wat ik aan het creëren was.
Iedereen heeft zijn eigen pad te bewandelen. Zoals ik een lang pad heb bewandeld voor ik op dit punt aankwam. Een pad dat zowel van binnen als van buiten bestaat. Dit is ook waarom ik van spiraal- en labyrintsymbolen houd — ze vertegenwoordigen de reis van een pad.
