Soms zit ik er
ook middenin.

Lieve jij,

Ik ga meteen heel eerlijk zijn. Soms zit ik er ook middenin.

Sommige dagen ben ik zo diep van binnen moe. Wat dan voor mij het meest werkt, is acceptatie. Alles omarmen wat er op dat moment is.

Dat is niet altijd makkelijk. Want soms zijn er van die zware gevoelens en gedachtes. Falen. Zwaarte. Ik ben niet goed genoeg. Ik kan het niet.

Maar ik ga wel door.

En doorgaan en doorpakken ziet er soms precies hetzelfde uit als stilstaan. Als letterlijk niks doen.

Zoals nu. Terwijl ik dit schrijf, lig ik op bed met mijn twee katten bij me. Zo meteen ga ik weer verder. De was ophangen, misschien even vegen. Even buiten wandelen in de zon.

Maar ik mag ook gewoon even liggen. En mezelf toestaan helemaal niks te doen, behalve deze brief aan jou schrijven. En het kroelen en spinnen ontvangen van de kat op mijn buik. Ze willen altijd bij me zijn. Dat is zo fijn.

Meevaren op de golven

Ik zal nooit beweren dat ik er al ben. Dat ik zelf geen uitdagingen meer heb, of dat ik me altijd goed voel. Wel ben ik heel blij met hoe ik ermee omga.

De laatste maanden waren verschrikkelijk pittig. Ik moest verhuizen, en dat ging alles behalve zacht. En ik, die alles voelt en heel sensitief is — het had me onderuit kunnen halen.

Maar dat gebeurt niet meer.

Ik heb veel verdriet gevoeld. En veel boosheid. Als jonge vrouw, alleen, in een regio waar ik geen familie heb. Volledig zelfstandig, mijn eigen geld verdienen, volledig voor mezelf zorgen. Ook al is het gevoel van community hier sterk.

Maar ik weet hoe ik mezelf kan reguleren. Ik weet wat ik nodig heb om rustig te blijven. En ik was echt niet altijd rustig. Ik denk ook niet dat dat kan in een mensenleven. Behalve misschien als je een monnik bent.

Want voor mij gaat het leven niet over mediteren op een berg en altijd rust ervaren.

Voor mij gaat het leven over weten hoe je meevaart op de golven. Hoe je je laat meevoeren door de wind. Soms hoe je recht overeind blijft in een storm. En soms hoe je je overgeeft aan de storm.

De lucht boven Salento

Alles omarmen in het moment. Zo licht als een veertje, ook al voel je de zwaarte. Het mag er allemaal zijn.

En hoe beter je de golven, de windvlagen en het hete vuur weet te gronden, hoe beter je kunt omgaan met de vlagen van het leven.

Dat is eigenlijk wat ik hier bied. Laten zien dat er een andere manier van leven is. Zonder constante weerstand.

Gewoon, in het dagelijkse leven

Dit alles gebeurt op mijn magische plek in het zuiden van Italië, in Puglia. Helemaal in het uiteinde, dicht bij zee. Tien minuten wandelen en ik heb al een prachtig uitzicht.

Ik stap naar buiten en heb rust om me heen. Een oase van groen. De geuren van de planten. De smaak van vers fruit. Dat helpt mij enorm.

Een oase van groen

Hier ontvang ik mensen die hetzelfde nodig hebben als ik. Het pad terug naar jezelf. En dat ziet er voor iedereen anders uit.

Dat doe ik met liefde en zachtheid. En af en toe ook met die sterke spiegel, die door je heen prikt.

Ik bied ruimte aan mensen die weer helemaal bij zichzelf terug moeten komen. Die op zoek zijn naar antwoorden, maar even niet meer weten waar ze moeten zoeken.

Ik werk veel met stilte. En met zijn. Dat heb ik zelf ook nodig. Ik ben iemand die alles voelt, en daarom ga ik graag de stilte en de natuur in.

Tegelijkertijd hou ik ervan om met mensen samen te zijn. Maar ook daarin mag het stil zijn.

En dan ontstaan er prachtige, diepe gesprekken. Bij het knetterende haardvuur. Onderweg naar mijn favoriete grot hier in de buurt. Tijdens wandelingen en lange lunches. Bij een glaasje wijn. Daar wordt mijn hart zo warm van.

Wat ik bied gebeurt dus midden in het dagelijkse leven. Er hangt geen klok boven de gesprekken. De diepste komen vaak vanzelf: als we even gaan zitten in die grot, of net die overheerlijke hap pasta nemen.

Dit is een plek voor stilte, zachtheid en liefde. Maar ook voor inspiratie en innerlijk vuur. Het is eigenlijk alles.

Ik help je de weg te vinden naar dat plekje in jezelf waar alle informatie ligt die je nodig hebt. Soms hoor je daar even helemaal niks. Ook dat is goed.

En soms vind je daar alle antwoorden. Gewoon door even de stilte in te gaan. En daarna misschien precies de juiste vragen te ontvangen.

Of misschien mag je even helemaal oké zijn met het geen antwoorden hebben. En ligt daar juist de schatkist.

Ook alle momenten daarna

Ik maak alles op maat, en het liefst alles inclusief. Eten, drinken, je ophalen van het vliegveld, de therapeutische reis hier.

En ik vind het belangrijk om daarna in contact te blijven. Want integratie is minstens zo belangrijk, zo niet belangrijker.

Het is dus niet alleen de reis, het moment dat je hier bent. Het zijn ook alle momenten daarna, waarin je niet alleen bent.

Je hoeft het niet allemaal alleen te doen. Daarom ben ik hier.

Thuis, in Salento

Dit is mijn levenswerk. Hier heb ik al die jaren naartoe gewerkt. Ik ben dertig, ik woon een jaar in Salento, en de plek waar mensen thuis kunnen komen bij zichzelf bestaat al. Daar ben ik ontzettend trots op.

Je bent welkom met alles wat je bent. Met al je vragen. Al je wensen en verlangens.

En wie weet ben ik precies de persoon die een stukje van jouw pad met je mee kan lopen. Zodat je aankomt op die plek waar je zo graag wilt zijn.

Maar onthoud: ik ben niet degene met de antwoorden. Dat ben jij. Ik loop alleen een stukje met je mee.

Als dit resoneert, stuur me gerust een berichtje of bel me even.

En voor vandaag wens ik je omarming van alles wat is. Rust, liefde, zachtheid. Gewoon even zijn.

— Nikita